ณ มหานครใหญ่
ชายหนุ่ม ธรรมดาๆ คนหนึ่ง เขามีชีวิตธรรมดา ๆ ไปวันๆ อดทนทำงานตั้งแต่เด็ก ส่งเสียตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรี อยากจะมีหน้าที่การงานที่ดี ช่วงแรกเหมือนเป็นไปได้ด้วยดี เขาทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในฐานะพนักงานบริษัท แต่น่าเสียดายยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว บริษัทที่เป็นดังอู่ข้าวอู่น้ำ เกิดขาดทุนหนัก สั่งปิดตัวลงแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
เขาถอดถอนใจเก็บของกลับบ้าน พอถึงบ้านเบื้องหน้าของเขาคือร่างเปลือยเปล่าชายแปลกหน้าและภรรยาของเขากำลังปลุกปล้ำกันอย่างเมามัน เสียงครวญครางของเธอดังหอบถี่ด้วยอารมณ์เร้าร้อน เธอไม่เคยแสดงอารมณ์เช่นนี้กับเขาเลย
“อะ อ๊า แรงอีก! แรงๆเลยที่รัก กระแทกแรงๆเลย”ภรรยาของเขาร้องออกมาอย่างเป็นสุข
ผู้ชายคนนั้นได้ยินก็กระแทกรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ผู้ชายคนนี้คือเพื่อนบ้านของเขา ผู้ชายคนนั้นมีภรรยาและลูกน้อยวัยกำลังน่ารัก เป็นครอบครัวสุขสันต์ครอบครัวหนึ่ง
เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น ภาพตำตาเช่นนี้มันทำให้เขาแทบจะล้มทั้งยืน
(มัน 6 ครั้งแล้วที่เธอทำแบบนี้กับเรา เรารักเธอ มอบทุกอย่างให้กับเธอ ไม่เคยนอกใจไม่เคยเหลวไหล ไม่เคยเที่ยว ไม่มั่วผู้หญิง ทำงานหามรุ่งหามค่ำก็เพื่อเธอ แต่ทำไมเธอถึงตอบแทนเราแบบนี้ นังผู้หญิงสำส่อน!!!) เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
เขาหลบฉากจากการมองลอดประตูห้องนอนไปที่ห้องครัวจากนั้นก็หยิบมีดขึ้นมา เขาเดินกลับไปที่ห้องนอนจากนั้นก็เปิดประตูเบา เดินเข้าหาชายชั่วหญิงเลวทั้งคู่อย่างช้า เมื่อได้ระยะเขาก็ปาดคอหอยของผู้ชายคนนั้นโดยไม่ลังเล ตอนนี้
เลือดพุ่งย้อมไปทั่วเตียงและทั้งตัวหญิงสารเลว
“อ๊อก!”ชายชู้สำลักเลือดออกมาจากนั้นก็ล้มลง
นังผู้หญิงสำส่อนนั้น เห็นเลือดและชายชู้ที่ล้มลงก็ทำท่าจะกรีดร้อง แต่เขาพุ่งเข้าไปใช้มือปิดปากของเธอพร้อมทั้งเอามีดจ่อที่คอหอยของเธอ
“จุ๊ๆๆๆๆ อย่าร้องคนดี...พี่แค่จะตอบแทนความดีของเธอเท่านั้นเพราะฉะนั้นอย่าร้องนะ”พูดไปพร้อมกับเคลื่อนมีดจ่อบริเวณลำคอของเธอ
“นังสารเลว ฉันอุสาห์ทำงานหามรุ่งหามค่ำก็เพื่อเธอ แต่ทำไมเธอถึงตอบแทนฉันแบบนี้ เท่าที่ฉันจับได้คนนี้มันคนที่ 6 แล้วไม่เคยซ้ำหน้ากันเลย ฉันขอหย่าดีๆ เธอก็ไม่ยอม ร้องห่มร้องไห้ขอโอกาสแก้ตัวใหม่ พอฉันใจอ่อนเธอก็ทำอีก พอกันที!!! ฉันให้อภัยเธอมามากพอแล้ว เธอไม่เคยที่จะสำนึก ”กล่าวจบก็ตบเข้าไปที่ใบหน้าของเธออย่างรุนแรงด้วยด้ามมีด เธอถึงกับฟันหลุดหลายซี่ เลือดกลบไปทั้งปากและใบหน้า
เธอร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรออกมามีดของเขาก็ปาดเข้าที่คอหอยของเธอ เธอสำลักเลือดออกมาจากนั้นก็ล้มลงขาดใจตายตามชู้
เขาเดินกลับออกมาจากบ้านมา แทบจะเดินออกมาตัวเปล่า ในตัวมีเพียง เศษเหรียญไม่กี่สิบบาท และโทรศัพท์มือถือ 1 เครื่อง ไร้จุดหมายนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่กลางสะพานข้ามแม่น้ำ
ทั้งความฝัน ความทรงจำต่างๆ แล่นเข้ามาเต็มหัว แท้จริงแล้วเขานั้นไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไรเท่าไหร่ แต่ทำไมเรื่องร้ายๆ ถึงได้ประดังเข้ามาพร้อมๆกัน มันทำให้เขาเหนื่อย เหนื่อยที่จะมีชีวิตอยู่ต่อบนโลกนี้ จบมันซะจะได้พ้นทุกข์
สิ้นเสียงความคิด เขารู้สึกถึงลมวูบขึ้นพุ่งเข้าปะทะหน้า ตัวเขากำลังร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว
มีคนกระโดดสะพาน มีคนกระโดดสะพาน... !!!
เสียงคนสองข้างแม่น้ำตะโกนโหวกเหวก เวลาแค่เสี้ยววินาที แต่แท้จริงมันช่างยาวนาน เขาตัดพ้อกับโลกทั้งใบ ถ้ามีโอกาสเกิดมาในโลกใบใหม่ เขาจะไม่ยอมเป็นคนขี้แพ้แบบนี้อีกแล้ว
"ตู้มมมม!!!" เสียงร่างเนื้อกระทบน้ำอย่างจัง เขารู้สึกชาไปทั้งตัว เขาค่อยๆลืมตาขึ้น มองดูสิ่งรอบกาย มันช่างสงบนิ่ง เยือกเย็นจนน่ากลัว แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่น พอกันทีชาตินี้ เขาปล่อยตัวเองจมลงกึ้งบึ่ง ลมหายใจเริ่มติดขัด นี้เขากำลังจะตายแล้วใช่ไหม
ช่วงแรกเขากระเสือกกระสน ทุรนทุราย แต่ชั่ววูบก่อนสิ้นสติ เขาสังเกตเห็นแสงวูบสีเขียวมรกต เป็นประกายอยู่ใต้ธารน้ำ ลำแสงสีเขียวอ่อนๆ ส่องประกายแวววาวมาทั้งตัว
มันช่างอบอุ่น อบอุ่นเหลือเกิน ถ้ารู้ว่าความตายจะสบายเช่นนี้ เขาน่าจะเลือกที่จะตายมาตั้งนานแล้ว
ร่างกายชายหนุ่มจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ ลึกลงเรื่อยๆ ไม่มีใครรู้ว่าก้นบึ่งของแม่น้ำสายนี้ลึกแค่ไหน หรือแท้จริงแล้วมันไร้ที่สิ้นสุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น